Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Tommeke. Tommeke? Tommeke!
“Tommeke, Tommeke, Tommeke, wat doe je nu?!” De kreet van bewondering die zelfverklaard wielerorakel Michel Wuyts de ether instuurde toen “onze” Tom Boonen zoveel jaar geleden het WK wielrennen naar zijn hand zette, is intussen tot het collectief geheugen gaan behoren.
Als het van de opperwoestijnvis en zijn hofhouding afhangt, wordt het driewerf Tommeke straks meer een kreet van ver- dan bewondering. Wie volgend jaar tijdens de Ronde van Vlaanderen een plek verovert aan de voet van, stel, de Paterberg dreigt immers behoorlijk verrast te worden door de vaststelling dat Tommeke niet een maar drie keer zijn vierkante meter nadar voorbijzoeft.
Om u maar te zeggen dat de aangekondigde ingrepen in het traject van Vlaanderens Mooiste heel wat stof hebben doen opwaaien.
Of [Peg] er wakker van ligt? Niet meteen. Het mag duidelijk zijn dat in weerwil van de zware koersintoxicatie van mijn Nieuwsbredene-broodheren [Peg] een gezonde aversie heeft van de koers zoals hij vandaag bedreven wordt. Laat het me houden bij de eerder gedeclameerde overtuiging dat de volkssport bij uitstek anno 2011 te vaak door heerschappen met teveel capsones en achtcijfercontracten wordt gedomineerd.
Ook de manier waarop de sport op onze staatszender wordt verslagen, tart elke verbeelding. De adoratie van la Wuyts voor alles wat beroepshalve zijn scrotum op een zeemvelletje vleit, de vaak urenlange “Ode aan de Wielersport”, het ziend blind blijven voor farmaceutische excessen, ze hebben [Peg] al meermaals in de gordijnen en bijna richting VRT Ombudsman gejaagd.
Omdat de Ronde doorgaans zijn beslag krijgt in de paasvakantie, een ogenblik waarop ondergetekende traditioneel op Zuiderse stranden bekomt van een tv-winter vol hersendode realityprogramma’s, lijkt het ongepast een oordeel te vellen over de nieuwe gps-coördinaten waarlangs de oortjes (of zijn die intussen toch verbannen?) het peloton straks zullen leiden.
Veel meer dan van de koers is [Peg] echter een vurig verdediger van tradities, het in Vlaanderen vaak verkeerdelijk als oubollig omschreven respect voor overlevering. Liefde voor traditie hoeft, beste lezer, geen moderne kijk op de wereld in de weg staan. Verandering is van alle tijden, maar aan sommige dingen raak je nu eenmaal niet. Tradities zijn dan ook vaak de vertaling van het collectieve geheugen, waarvan eerder sprake.
De Muur van Geraardsbergen uit de Ronde halen, staat wat [Peg] betreft dan ook gelijk met het heilige gras op Wimbledon vervangen door gemalen baksteen of het Vierschansentornooi deze winter in Namibië afwerken omdat de VIP’s hun champagne liever niet met verkleumde vingers omklemmen.
Kijk, beste Wouter, de FA Cup wordt in mei afgewerkt op Wembley (ok, ik besef dat het oude stadion met de koddige torentjes intussen is vervangen door een megalomane nieuwbouw), het WK snooker wordt tot het einde der tijden in The Crucible Theater in Sheffield betwist en zonder inslag van een Armageddonkomeet wordt in 2012 de jaarlijkse boatrace tussen Oxford en Cambridge op de Theems gevaren en niet op het kanaal Oostende-Brugge.
Toegegeven , het zijn drie voorbeelden uit Albion. Het land waar volwassen mannen, die zich bij volle verstand hartje zomer berenmuts en loden overjas laten aanmeten, dagelijks voor vorstin en volk (en toerist!) de wacht optrekken aan een koekendozenkazerne hartje Londen. Het soort immobiliën waar de gemiddelde Vlaamse betonboer in geen tijd een verkavelvergunning voor zou versieren bij een bevriende politicus, zeg maar. Het land ook waar politiemannen nog met trots het koninklijk embleem (Elisabeth Regina) torsen op hun gedemodeerde Calimerohelmen.
Maar misschien moeten de organisatoren van de Ronde wel even in de leer bij de Britse traditionalisten. Geen populairder toeristische attractie immers in Londen dan die dagelijkse changing of the guard. Geen mondialer tennisveertiendaagse ter wereld dan het met strawberry en cream overgoten Wimbledon.
Enough said echter want in de weekendeditie van mijn dagelijkse krant, die trouwens steeds meer telefoonboekallures begint te krijgen, valt [Peg]’s oog namelijk net op het artikel over de verkiezingen in Denemarken. Een linkse, sociaaldemocratische en sociaalliberale coalitie staat er in de steigers. Maar meer nog dan dat mooie vooruitzicht is er de vaststelling dat de drie partijen geleid worden door vrouwen. Het doet een toekomst als politieke vluchteling plots aantrekkelijk lijken. Benieuwd of ze in Denemarken ook zo nonchalant omspringen met hun tradities.
Til naeste uge (*)
[Peg]
(*) tot volgende week.













