Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Hoed-je
“Hoedje af voor onze jongens en meisjes”, lieten de twee paars gecoiffuurde dames op leeftijd, vaste groupies van het burgemeesterlegioen, zich ontvallen op weg naar een hoogdringend toiletbezoek. “Maar moest dat nu echt zo lang?” Het duo met hoog Waldorf & Statlergehalte was in weerwil van een overvolle blaas vol lof over wat hun partijgenoten op het congres hadden gepres(en)teerd.
“Waar zou Bredene toch zijn zonder de socialisten, hé?”, unisono in bewondering voor het oeuvre van de mannen met intussen grijze baarden en hun politieke zoon Steve.
Vragen, laat staan lastige, ze kwamen niet op bij deze immer goedkeurend knikkende zwijmmeisjes op leeftijd. Nieuwjaarsbrunch, Kerstreveillon, Seniorennamiddagen: vaste afspraken in de agenda. Vernieuwing van de partijkaart een jaarlijks ritueel waar reikhalzend naar uitgekeken wordt.
“Een hoedje heb ik me geschrokken”, bekende de vriendin-van-een-vriendin op de vanzelfsprekende receptie achteraf. Geen bijeenkomst groot of klein of je wordt met frietpuntzak, hors d’oeuvre of bier van hoge goesting om de oren geslagen in Bredene. Geen leukere manier trouwens om de bijdrage in de gemeentebelastingen op te souperen.
“De man stond er gewoon te masturberen”, flard van een gesprek waarvan ik de plot na mijn achtervolging op de toastjesdame had gemist. Een korte update maakte duidelijk dat de vriendin-van-een-vriendin op een zondagse duinenwandeling met kinderen de confrontatie met een zelfbevlekkende man niet had kunnen ontlopen.
“Ik was serieus van mijn melk”, bekende de nog nablozende moeder van 2 punt 5 kinderen. Hij ook, dacht ik bij mezelf. “Maar de volgende keer roep ik er geheid meteen de politie bij”, was ze met achterafblik al wijzer geworden.
Voorwaar, geen enkel thema werd op het zondagse congres uit de weg gegaan. Desgevallend onder het nuttigen van het glas teveel.
“Hoed je voor die bankiers!”, probeerde een licht geïntoxiceerde congresganger de met ING-speldje getooide schepen te provoceren. Stilletjes afdruipen leek de aangewezen strategie voor de in een hoek gediscussieerde politicus. “Hoe kom ik hier zonder schofferen onderuit”, de blik in zijn ogen. Politici, moet u weten, hebben buiten de arena een gezonde overlevingsreflex. Vooral niemand tegen de haren instrijken.
Om zijn groeiende afkeer van het financieel rapalje te illustreren, zette de verwoede receptiestroper een lied van het Ierse eenmansesemble The Divine Comedy in, hiermee zijn bewonderenswaardige muziekkennis illustrerend:
“We went to war on the floor of the Exchange
To all of us it was just a big game.
But God I loved it, making a profit from somebody’s loss,
I never knew exactly who’s money it was.
And I did not care, as long as there was lots for me
You know me, the complete banker,
In my black Bentley,
Margaret Thatcher riding next to me” (*)
“Straf hoedje”, schreeuwde een congresganger met hypercorrecte h zijn kennismaking met een wasabisausje uit. Wanhopig grijpend naar het door zijn gegeneerde echtgenote aangereikte servet.
Het was me wat, daar op het sp.a-congres. Politiek op mensenmaat. Maatje small vaak.
[Peg]
(*) “The Complete Banker” uit de laatste cd “Bang Goes the Knighthood” van The Divine Comedy.













