Welkom op
Je dagelijkse portie vers nieuws van en uit Bredene !
"Bredene Feest !", hoe kan het anders, werd een enorm succes. Het gemeentebestuur bracht duizenden inwoners op de been en weer een stukje dichter bij elkaar. De komende weekends wordt er in Bredene trouwens alles aan gedaan door het MEC Staf Versluys om de "Jaarbeurs" aan onze kust opnieuw tot een fantastisch succes te laten uitgroeien.
Door het organiserende JBB wordt trouwens niets aan het toeval overgelaten om te zorgen voor een enorme belangstelling, maar zeker ook voor een jaarbeurs met maar liefst 165 exposanten. Kortom de beurs kondigt zich aan met een bruisende cocktail van vraag en aanbod, een handelssymfonie vol nieuwe geluiden.
Dat de Vice-premier en Minister van Economie Johan Vande Lanotte zal aanwezig zijn, alsook de nieuwe West-Vlaamse Gouverneur Carl Decaluwé, bewijst het enorme economische belang van de beurs voor onze regio. Ook staatssecretaris John Crombez zal aanwezig zijn tijdens de opening op donderdag a.s.
Burgemeester Vandenberghe moet zich echter laten verontschuldigen tijdens de openingsplechtigheid, maar de honneurs zullen namens het gemeentebestuur waargenomen worden door 1ste schepen Deroo en schepen van lokale economie Gryson.
De burgemeester is echter vanaf zondag a.s. opnieuw in Bredene én op de jaarbeurs en zal de beurs afsluiten tijdens een nocturne op pinkstermaandag.
De sportieve Bredense burgemeester is tijdens het komende weekend aan de voet van de Mont Ventoux, dit naar aanleiding van 20 jaar Bredene-Ventoux, waar hij samen met de plaatselijke burgemeester van Bédoin Luc Reynard de vriendschapsbanden zal verstevigen. Schepen Feys en raadslid Ulrike De Ridder zullen eveneens onze gemeente fietsend vertegenwoordigen op de flanken van de Ventoux. En waarschijnlijk de TerraVentoux, wit en rood, promoten...
De redactie – 15 mei 2012
* *
*
Onze webmaster Fred is 60 en met pensioen. Een mooiere datum om met pensioen te gaan kon Fred, eerstaanwezend inspecteur bij de Algemene Administratie van de Douane en Accijnzen, niet dromen. 1 mei !
Hij startte zijn professionele loopbaan als uitvloeisel van zijn engagement bij de Oostendse Jeugdclub De Kim, waar hij ook DJ was. In het zog van wijlen de socialistische volksvertegenwoordiger Fons Laridon kon het niet anders dat hij van zodra hij voet aan grond zette in Bredene hij het sociale werk zou verder zetten.
Vanuit de Calista had hij een helicopterzicht over Bredene.
Hij stond mede aan de wieg van de georganiseerde vrijzinnigheid zoveel jaren terug in onze gemeente.
Fred Delrue !
Niet echt koppig, maar wel rechtlijnig, punctueel, puntjes op de i. Ja is Ja en niet Ja, maar. Neen is neen.
Hij waagde zich ook in de gemeentepolitiek. Natuurlijk bij SP, sp.a. Hij schopte het tot een mondige fractieleider, die altijd eerst overlegde met de partijgenoten. Afspraken waren en zijn afspraken. Nog steeds.
Jammer genoeg en zoals dit bij verkiezingen kan gebeuren, was hij ontgoocheld over zijn persoonlijke score. Ontmoedigd en te vlug trok hij zijn conclusies. Hij zag het politiek eventjes niet meer zitten.
Enkele jaren later kon men hem echter weer over de streep trekken om te depanneren. Dit keer als een inhoudelijk sterke voorzitter.
Als voorzitter mocht hij meevieren met de sterkste uitslag van een sp.a-afdeling inVlaanderen.
Ondertussen is hij aan z’n laatste maanden bezig als OCMW-raadslid. Rustiger. Want hij kent de pappenheimers.
"Maar meer nog dan politieke medestander en gedreven politiek medewerker heb ik Fred de voorbije jaren weten te waarderen als vriend. Een echte vriend." zo verwoordde ere-burgemeester Vanhooren het.
Maar Fred is ook [grafred] in bijberoep. Een kleine bijverdienste als computerfreak of -gek. Maar de winsten vloeien ook steeds terug naar investeringen die terug kunnen gebruikt worden om de communicatie voor sp.a, curieus , v.z.w. BONO en het Kerstreveillon te verfijnen en om de nieuwswaarde van nieuwsbredene.be te vergroten.
Maar Fred is ook een handige Harry. Een klusser in eigen huis en tuin. Een doorloopdouche, de verfraaiing van de living, het herinrichten van de keuken, de heraanleg van de voortuin. Fred kan alles aan. Liefst met bestellingen via het internet.
Fred nam ook een nieuwe familiale start. Met Renée en haar kinderen. En de kleinkinderen. Ondertussen blijft hij z’n ma Charlotte met liefde begeleiden en bezoeken in Wackerbout.
Fred heeft nu de tijd om goed voor zichzelf te zorgen. En voor z'n prostaat, voor z'n cholesterol. Voor z'n lever.
Vanaf nu weet hij waar hij voor gaat, een nieuwe rol. Fris van de lever !
Geniet. Vooral regelmatig bewegen. Op de pas aangekochte loopband, maar ook in de frisse buitenlucht.
Geniet ervan, beste vriend !
De redactie - 2 mei 2012
Foto's : Jef Castelein
* *
*
Het is niet omdat Leterme thans een tweede verblijf heeft in Bredene dat onze kameraden straks "Allons enfants de la patrie" zullen aanheffen. Dat Leterme voor onze gemeente koos, bewijst dat het hier nog zo slecht niets is. Toch nog niet zo slecht zoals sommige partijen in de aanloop naar de verkiezingen laten uitschijnen.
Zelfs in het onderzoek van budget en investeringen door Het Laatste Nieuws behoorde Bredene tot de betere leerlingen van de West-Vlaamse klas. De professor van dienst merkte zelf op dat in de kustgemeente de "sociale" investeringen aan de hoge kant lagen. Van onze plaatselijke socialistische bestuurders hadden wij niets anders verwacht. Dat zij ook goed kunnen besturen, dat wisten de inwoners al lang.
Op dinsdag 1 mei verzamelen onze vrienden voor een stevig ontbijt. Zeker 400 vroege en rode vogels worden er verwacht. Later in de 1-mei-optocht in Oostende zullen er nog meer opstappen achter de Bredense slogans. 1 mei blijft een feestdag. Voor velen een extra verlofdag. Gelukkig voor anderen nog steeds een strijddag. Een dag om te betogen.
Vele arbeiders hebben het moeilijk in Europa. "In Riogordo (Spanje) gaat het leven zijn slaperige gangetje. Maar binnenhuis tellen Isabel (49) en Juan (53) elke dag hun geld. Vast werk voor het leven ? In 2008 verloor hij zijn baan. Twee jaar werkloosheidsteun volgde. Nu krijgt hij een uitkering van 426 euro. Gelukkig is ons huis afbetaald", een greep uit "Donkere wolken boven de Costa del Sol" (dS van 28.4.12).
Maar wij moeten het zo ver niet zoeken. Vandaar dat meer dan ooit op de Dag van de Arbeid waakzaamheid geboden is.
Het een strijdag moet blijven. "Ontwaak verworpenen der aarde ...", moeten wij blijven zingen.
Tijdens de voorbije maanden hebben onze socialistische en Oostendse minister Johan Vande Lanotte en staatssecretaris John Crombez bewezen dat zij het verschil kunnen maken. Johan pakte het energiedossier sterk aan. En nu de telefoontarieven. John ontfermt zich over fraudedossiers, maar reikt oplossingen aan voor de horeca- en de vrachtwagensector.
Met of zonder zon. 1-mei wordt een feestdag !
De redactie - 28 april 2012
Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Blauw
| 
| 
“Rood.”
“Neen. Blauw.”
“Rood zeg ik u.”
“Blauw. Blauw. Blauw.”
“Rood godverdomme, commissaris.”
“Maar allez Willy, je bent niet ernstig! Hoe kom je erbij om alle zwaailichten te vervangen door rode exemplaren!?”
“De strepen op de patrouillewagens dan. Rood valt toch veel meer op?”
“Willy, aan die zwaailichten en strepen wordt niet geraakt.”
“Bon, als’t zo zit. Ik dacht dat ik op u kon rekenen. Een mens moet straks nog bij de loge om iets gedaan te krijgen in dit land.”
[Peg], moet u weten beste lezer, is sinds het al snel uit de kluiten gewassen kindsbeen een onvoorwaardelijke fan van politieseries. Het begon als peuter toen het nog geheel uit zwart wit opgetrokken “Car 54, where are you?” wekelijks onze eerste beeldbuis kwam opleuken. Meer humor dan detective in deze met twee idiote agenten gelardeerde Amerikaanse serie. Kinderachtig eigenlijk. Maar goed, ik was ook nog een kind in die van eurocrises en migratiestops warse tijd.
“Er staat toch al een leeuwtje op onze Peugeots?”
“Erik, voor de laatste keer: we zetten niet op elke kepi een leeuwtje. De Politie heeft al een logo.”
“Toe commissaris, zo’n leeuw, dat straalt toch autoriteit uit? De mensen zullen nog banger van ons worden.”
“Ge moet de mensen niet bang maken. Ge moet ze helpen. En zo’n insigne met een leeuwtje zal je heus niet stoerder doen lijken.”
“k’ Vind het toch straf. Die schepen met zijn ING-speldje, dat mag allemaal. Maar een Vlaams leeuwtje op ons uniform? Ah neen, dat is verboden!”
“Erik, we hebben al alle verkeerspalen zwart-geel geschilderd om je een plezier te doen. Hou er nu mee op.”
De jaren zeventig staken voor de cops & robberslover in mij vol hoogdagen. “Mannix”, met zijn immer koffie uitschenkende secretrasse Peggy op zaterdagavond laat. Of de kale, lollyzuigende Kojak. Baretta en Cannon, die buitenmaatse detective in zijn pimpmobile, zo’n dikke Amerikaanse slee met een koffer waar makkelijk twee Dacia Dusters in passen.
En natuurlijk “Starsky & Hutch”. Blonde flik, donkere flik. Neuroot, flierefluiter. Roestbak en grommende rode Gran Torino met witte streep. Oh ja, en dan vergeet ik hun vrouwelijke tegenhangers “Charlie’s Angels” nog met de veel te vroeg verleden Farah Fawcett Majors. Photoshop overbodig.
“Wat heb ik mispeuterd, agent?”
“Ik schrok me een hoedje toen je plots met loeiende sirenes achter me aan kwam rijden.”
“Ik reed toch niet te snel? En mijn veiligheidsgordel heb ik ook al aan. Een dame van zeventig zo doen schrikken. Foei!”
“Maar nu zie ik het pas, ’t is Willy. Willy verdorie, ik kan daar niet mee lachen, hé.”
“Je hebt niks verkeerd gedaan, Denise. ’t Is gewoon om een foldertje van de verkiezingen af te geven. Denk eens aan ons volgend jaar, ok?”
In de jaren tachtig, het yupdecennium, moest het plots allemaal wat sneller en heviger. Realistischer ook à la “Hill Street Blues” of het al te vrouwelijke “Cagney & Lacey” waarin de protagonista’s het vaker hadden over menstruatiepijn of de staat van de lakens van Cagney’s (of was het Lacey’s? Ik hield die twee nooit uit mekaar) puberende zoon dan over de criminaliteitscijfers in New York.
“Een camera waar?”
“In het bureau van de burgemeester, commissaris. En een microfoontje. Ik mag er niet aan denken dat onze burgemeester ooit door een misnoegde inwoner bedreigd zou worden. Of erger nog, gegijzeld. Dan hebben we meteen zicht op de situatie.”
“Ga je nu niet te ver, Erik? Of zit er meer achter?”
“Zou je niet beter wat echt politiewerk doen? Ga wat criminelen arresteren!”
“Maar dat heb ik vorig weekend al gedaan, commissaris.”
“Ik heb toen toch tientallen rare snuiters opgepakt in het Versluyscentrum? Stuk voor stuk vreemd uitgedoste figuren. Immigranten ongetwijfeld.”
“Erik, dat waren deelnemers aan het countryfestival.”
“Ah bon. Ik vond al dat ze verdacht goed Vlaams praatten.”
Uiteraard mag ook de Vlaamse bijdrage aan het genre niet vergeten. En neen, dan heb ik het niet over “Witse” of “Heterdaad” maar over het onnavolgbare “De kolderbrigade”. Met Gaston Berghmans en Leo Martin in een parodie op de good cop bad cop-stijlfiguur. Dumb cop, dumber cop. En met een leuke catchphrase.
“Erik, Willy, godverdomme. Een pilleke. k’ Hè huufdpaain.”
Zoiets, ja.
[Peg]
Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen of personen berust op louter toeval.
