Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Accent grave
Het benieuwde me eigenlijk wel. Hoe zou onze nieuwe premier het er vanaf brengen tijdens zijn eerste interview in Het Journaal?
Best aardig was de conclusie na het, toegegeven, al bij al softe vragenvuur van die andere bekende nicht, Wim Devilder. Het Nederlands klinkt vaak nog houterig en de antwoorden te goed voorbereid. Heel even was zelfs een spiekbriefje in beeld maar bon, onze eerste burger met Italiaanse roots bracht het er aardig vanaf.
Wat verwacht u trouwens van een politieke leider? Dat hij vlot en zonder enige taalfout de verschillende landstalen beheerst (in dat geval lijkt de Duitse gemeenschap nog het meeste aanspraak te maken op verontwaardiging want behalve de kerstboodschap van de koning wordt Duits te lande enkel gehanteerd aan de balie van tweedeverblijfparken)? Of zich inhoudelijk rechtop weet te houden?
Even een vergelijkinkje, de polemiek terwille. Tot voor kort werd een van Amerika’s grootste staten, California, bestierd door een immigrant die ’s lands grammatica hanteert met het gevoel voor improvisatie waar de verzamelde jazzlegendes Dizzy Gillspie, Miles Davis en Charlie Parker nog een puntje aan kunnen zuigen.
Schwarzenegger (hij dus), ooit op een wolk testosteron uit Oostenrijk komen aanwaaien, is bovendien na enkele decennia bodybuilden en bijhorende preparaten voorzien van een kinnebak die elke vorm van articulatie in de kiem smoort.
Kortom, als Ahneuld het tot action hero en gouverneur kon schoppen, dan Elio al zeker tot eerste minister van dit lage landje bij de zee. Ook al is zijn accent en Vlaamsche woordenschat bijwijlen (nog) rudimentair.
In dit verband en geheel terzijde valt het me net te binnen dat de N-VA coryfeeën Jan Jambon en Geert Bourgeois het bepaald niet getroffen hebben met hun familienaam. Je zult er maar mee thuiskomen op de jaarlijkse vendelzwaaidag.
Maar goed, terug naar California, waar The Governator op een berg staatsschulden kwam te zitten waarbij het Griekse debetsaldo verbleekt als een ’s zomers te lang dichtgetrokken overgordijn. Vreemd toch dat het verzamelde beursrapalje zich niet tegen The Golden State heeft gekeerd, toch?
De remedie tegen financiële koorts die in de US of A wordt gehanteerd, is dan ook een stuk efficiënter. Even Fort Knox bellen. Start the presses en snel enkele duizenden Greenbacks bijdrukken.
In ons verenigd Europa ligt dat, zo hebt u ongetwijfeld intussen begrepen, iets moeilijker. Vooraleer Merkozy met een zoveelste voorlopig definitieve oplossing op de proppen zijn gekomen en Zijne Presidentheid Van Rompuy het voorstel in een haiku heeft gegoten, zijn we alweer twee beurscrashes verder.
Valt het u trouwens ook op dat ons Oude Continent anno 2011 stilaan geregeerd wordt door de leiders die het verdient? Een Franse dwerg, Duitse kloosterzuster en een Grote Roerganger uit België met het charisma van een seniele pandabeer op rohypnol.
De Amerikaanse president zie je om de haverklap opduiken op grote sportmeetings, een golfballetje slaan in de tuin van het Witte Huis of de kinderen mee uit eten nemen naar Mc D’s. Herman schrijf drieregelige gedichtjes.
Anderzijds, als je de absolute nonsens die Obama’s Republikeinse uitdagers uitkramen in overweging neemt, zijn we aan onze kant van de Grote Plas misschien nog beter af met onze licht comateuze manier van regeren.
Terug echter naar ons uitgangspunt: staat de correcte uitspraak van “besparingsmaatregelen” boven de inhoud ervan?
Wijlen grappige mens Peter Sellers maakte van een grotesk Frans accent (Inspector Clouseau: “I want a reum”. Receptionist: “You want a what?” Clouseau: “A reum”. Recpetionist: “Ah, you mean a room”. Clouseau: “That’s what I said, you stupid feul.”) zijn trademark en running gag in de Pink Pantherreeks.
Hilarisch, ook veertig jaar na de feiten. Maar hopelijk vergaat ons het lachen straks niet bij Elio’s zoveelste Clouseaupastiche en worstelpartij met de woorden “broeksriem” en “aanhalen”…
[Peg]













