Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Komen eten!
Mijn geduld is op! Bijna twee weken lang speur ik onze brievenbus intussen af naar die vermaledijde uitnodiging. Op bijna rituele wijze wordt dagelijks in de vroegte ons exemplaar van De Morgen boven de keukentafel opgeschud –je weet maar nooit dat de invitatie zich tussen de sport- en financiële katern heeft genesteld.
Dan snel terug naar beneden waar de brievenbus grondig wordt geïnspecteerd en de tochthond gefouilleerd naar ook maar een zweem van een brief met gemeentelijke zegel. Daarna nog even aangebeld bij de bejaarde buren die zich telkens het pleuris schrikken wanneer ze om halfzeven ’s morgens van achter hun halfzachte eitje worden weggerukt door mijn nerveuze zelve.
Neen, het uitblijven van de burgemeesterlijke konde heeft ons gezin er bepaald niet populair op gemaakt in onze residentiële en ook overdag slaperige enclave.
In de uitermate gedubbelcheckte tribune Nieuwsbredene.be werd het ons nochtans beloofd met enige stelligheid: “Zin in een gezellig etentje met burgemeester Steve Vandenberghe? Kijk in je brievenbus. Misschien vind je er wel een deelnamekaart voor twee personen!!” (let op de dubbele exclamatie).
Ten huize [Peg] werd meteen reikhalzend uitgekeken naar de tête-à-tête met de eerste burger van deze nederzetting aan de zee. Dringende vragen werden opgelijst, suggesties voor een beter bestuur zorgvuldig ingestudeerd.
Een minutieuze timing van het aanstaande culinaire gekeuvel zette een terugblik op de Avonturen van Blauw Zwart in 2011 bovenaan ons to do-lijstje. “Onze Steve” opent steevast met een zoveelste liefdesverklaring aan zijn eerste jeugddroom, zo verwittigden vrienden toen we hen de komst van His Burgemaster’s Voice aankondigden.
In dat verband zouden we opwerpen dat de komst van Ajaxadept Adrie al op voorhand gedoemd was te mislukken. Met een naam als Koster maak je nu eenmaal meer kans bij de roomskatholieke combinatie Groen-Zwart, de voetbalclub die in een rabiate oppositie tegen de grotere broer haar kerntaak heeft gevonden.
Een gedachtegang die ons naadloos bij het plaatselijke politieke klimaat zou brengen waarin de grootste oppositiepartij stilaan niet meer weet of ze de meerderheid moet opvrijen dan wel schofferen voor een toegangskaartje tot diens schijnbaar eindeloze monoloog.
Tussen de soep (bloemkool met garnaaltjes en een dilleschuimpje) en de patatten (gratin dauphinois mag wel voor de man die vaker door het Maserativolkje van de immosector wordt gefêteerd) zouden we nakaarten over de lekken in het zwembad(dossier), hoogbouw met de wind van voren en de blijde intrede van Vlaams-nationalisten in ons traditioneel rode bastion.
Als toetje, bovenop het stijfgeklopte trio van mousse, zouden we kunnen afsluiten met een knipoog naar de meer frivole actualiteit die 2011 ons te bieden had (een trio van nieuwjaarsduiken, duo van voetbalclubs en een uniek revue-ensemble dat zelfs niet met een stijfgevroren frikandel uit het nieuws weg te slaan was).
Maar niks van dat alles voorlopig want onze Eerstaanwezend Lintknipper vindt het blijkbaar belangrijker zijn gemeente deftig te besturen dan topoverleg te voeren met ondergetekende (u merkt het ongetwijfeld niet maar een overslaande stem verraadt op dit punt verregaande misnoegdheid jegens “onze Steve”).
Politiekers, bah! Een pot nat. Doet me eraan denken: de pousse café vergeten. Zou dat de burgemeester over de streep halen? Toch maar even zelf het Centrumplein bellen.
[Peg]













