Het legendarische VPRO-duo Van Kooten en De Bie pakte er ooit mee uit: de Keek op de Week, een bijwijlen confronterende en altijd hilarische kijk op de actualiteit van de voorbije week. Een column dezelfde titel meegeven, getuigt ofwel van steile ambities of een gebrek aan realiteitszin. Het is echter geen van beide. Keek op de Week klonk gewoon lekker en biedt ons de kans een eigenzinnige blik op Bredene en alles wat daarrond ligt -de wereld dus- te ontwikkelen. En u vijf minuutjes per week te amuseren, ergeren of misschien zelfs een geweten te schoppen…
Melk van Rosa
Mijn oog viel er eerder toevallig op tijdens het zondagse ontbijt. Het etiket van een fles volle melk moet het doorgaans afleggen tegen het weekendmagazine van ons lijfblad, moet u weten. Naast de natrium- en koolhydraatpercentages en de vandaag obligate www.zinlozebedrijfswebsite.be prijkte een foto van een eerder klein uitgevallen melkkoe.
Was het een nieuwe bij wet aangespoorde verwittiging? “Deze melk kan uw gezondheid bevorderen!” Of wil de Boerenbond in het spoor van Child Focus nu ook verloren gewaand melkvee opsporen via uw dagelijkse ontbijtgranenbox of melkflacon.
Niks van dat alles, zo bleek na grondiger lectuur van het etiket. Bedoeling van de foto bleek immers een nadere aangename kennismaking met de producent van mijn dagelijkse melkwolkje: “Melk van Rosa” onthulde het label terwijl een beteuterde rundskop me van tussen de hazelnootchoco en hartversterkende boter aanstaarde.
Het was me al eens eerder op onvermoede plaats overkomen, de bronvermelding bij een doordeweekse aankoop. Om welk kledingstuk het precies ging, herinner ik me niet meer. Maar er was wol in het spel want op het begeleidende kaartje, met zo’n gezellig veiligheidsspeldje aan mijn aankoop vastgehecht, stond een “Baa”-code vermeld. Daarmee kon ik via het internet het schaap identificeren dat in had gestaan voor de grondstof van mijn…ach, laat het ons makkelijkheidshalve bij een trui houden.
Het brave beest bleek een gelukkig bestaan te vieren in het paradijselijke Nieuw-Zeeland, had ooi en twee punt vijf lammeren en zonder veel geblaat zijn vacht afgestaan aan de fabrikant van authentieke kledij voor de meerwaardezoeker-met-gevoel-voor-esthetiek slash ecologie. Een geruststelling want welk weldenkend mens wil vandaag nog een trendy trui waarvan de oorsprong terug te leiden is tot een Chinese sweatshop of Filippijnse kinderarbeid?
Ok, misschien prijzen ze zich in het tot de bedelstaf veroordeelde Griekenland straks gelukkig met nep-Nikes of imitatieleer. Maar in ons op de recessierand balancerende Vlaanderen wil elke zichzelf respecterende consument tot nader order met gerust gemoed zijn nieuwste alpacawollen jumper aanschaffen. Liefst nog tegen een soldenprijsje waarvoor de gemiddelde lama u met graagte in het gezicht spuugt.
Niet dat ik met enige kennis van zaken beweer te spreken maar iets zegt me dat die kwaliteitslabels, want daar willen ze toch voor doorgaan, de nieuwste verkoopstruck van een of andere snuggere marketinghaai zijn.
Wie het zich (nog) kan veroorloven, laat zich graag inpakken in kwaliteitswol en is on speaking terms met Rosa de melkkoe. Er zal wel weer ergens een grafiekje circuleren dat deze theorie ondersteunt. Authenticiteit verkoopt. Net zozeer als exclusiviteit.
Ok, geen probleem maar dan zou het omgekeerd ook moeten werken. Op uw volgende Armani zou een foto mogen prijken van het jarenlang geëxploiteerde derde wereldkind dat tegen een hongerloon het befaamde logootje op uw kwaliteitsjeans stikt.
Op uw Bekaert tuinafspanning een familiekiekje van de Oekraïner die na delocatie de baan van uw buurman overnam –voor een habbekrats, dat spreekt.
En op uw belastingbrief zo’n gezochtposter van de bonusbankiers, die u twee jaar pensioen kosten.
Maar wacht, had iemand die witz niet al eens eerder bedacht?
[Peg]













